Kazališni projekt SOLARIS DVA, koji istražuje odnos filma, kazališta i digitalne tehnologije, nastao je u koprodukciji INK Pula i Montažstroja, a 24. i 25. veljače gostuje u Zagrebu.
Ruski redatelj Andrej Arsenjevič Tarkovski s filmom Solaris osvojio je 1972. specijalnu nagradu žirija u Cannesu. No, brojni su filmovi ovjenčani nagradom u Cannesu, a zatim se s godinam utopili u sivilu zaborava.
Solaris nije takav film. Ekranizacija znanstveno-fantastičnog romana Stanislava Lema, priča o znanstvenicima koji pokušavaju ostvariti kontakt s planetom Solaris, gdje je su otkriveni znakovi inteligentnog života, primjer je filma koji oduševljava sa svakim novim gledanjem, a s protokom godina dobiva sve više novih čitanja.
Predstava se nadovezuje na roman i film Solaris
Jedno od njih ponudio je i Borut Šeparović u kazališnoj predstavi SOLARIS DVA. Prema autorskoj najavi, SOLARIS DVA je intermedijalni laboratorij u kojem se ljubav, sjećanje i krivnja ne vraćaju kao metafora, nego kao tehnologija koja je već u našim džepovima. Nakon pulske premijere, predstava dolazi u Zagreb: 24. i 25. veljače 2026. u 20 sati Zagrebačko kazalište mladih.
Predstava se nadovezuje na roman Solaris Stanislawa Lema i istoimeni film Andreja Tarkovskog (1972.), otvarajući teme drugosti i samospoznaje kroz motiv “gostiju” – povrataka koji nisu odgovor, nego ogledalo. U ovoj reinterpretaciji Solaris više nije udaljeni planet s tajanstvenim oceanom, nego sveprisutna digitalna infrastruktura: algoritamski “ocean” koji posreduje našu percepciju, navike, želje i strahove. Ono što nam se vraća sablasno je blisko, uvjerljivo i često pogrešno.
SOLARIS DVA strukturirana je kao susret arhivske razine (film Solaris u režiji Andreja Tarkovskog, 1972.), žive izvedbe i generativne razine (AI i deepfake): poznata filmska slika prevodi se u scensku akciju, a zatim rastvara u digitalni oblak podataka. Likovi nisu samo nositelji radnje, nego višeslojni konstrukti između “zabilježenog” i “uživo”.
Figura ljubavi i gubitka
U središtu tog sudara je Hari (Rea Bušić) – figura ljubavi i gubitka koja se pojavljuje kao hibrid: njezino lice na projekcijama nastaje pretapanjem lica izvođačice s licem filmske glumice Natalije Bondarčuk, dok se Kris Kelvin (Matija Čigir) upušta u dijalog s vlastitom filmskom prošlošću. Uz njih nastupaju Nikola Nedić (Dr. Snaut) i Sven Medvešek (Dr. Sartorius), te Frano Mašković (Dr. Gibarian) i Vedran Živolić (Henri Berton) kao video/AI prisutnosti.
Posebnu napetost otvara i robotski pas Unitree Go2 AIR – ne kao rekvizit, nego kao scenski akter koji testira granice empatije: koliko brzo i lako ljudski pogled počinje pripisivati osjećaje mehanizmu od metala i koda?
Zvukovni sloj predstave nastaje u dijalogu s glazbom iz filma Andreja Tarkovskog (Eduard Artemjev / J. S. Bach), uz autorske intervencije Montažstroja i AI obradu, stvarajući atmosferu istodobno nostalgičnu i uznemirujuće novu, kao da i sjećanje zvuči “prepoznatljivo”, ali više nije isto.
Dramaturgiju potpisuje Filip Rutić, vizualni i tehnološki identitet oblikuje Konrad Mulvaj, scenografiju Filip Triplat, kostime Desanka Janković, oblikovanje svjetla Anton Modrušan, a scenski pokret prati Roberta Milevoj.
O autoru
